75. Kijame · ajete 35–39

ثُمَّ أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰٓ

Thumme ‘ewla leke fe’ewla

Edhe një herë t'u afrua ty e keqja; t'u afroftë!

أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَٰنُ أَن يُتۡرَكَ سُدًى

‘Ejehsebul-’insanu ‘en jutreke suden

A mos mendon njeriu se do të lihet duke mos zënë asgjë (pa kurrfarë përgjegjësie).

أَلَمۡ يَكُ نُطۡفَةٗ مِّن مَّنِيّٖ يُمۡنَىٰ

‘Elem jeku nutfeten min menijin jumna

A nuk ka qenë ai në një pikë uji që derdhet.

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةٗ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ

Thumme kane ‘alekaten fehaleka fesewwa

E pastaj u bë gjak i trashë, e Ai e krijoi dhe e përsosi?

فَجَعَلَ مِنۡهُ ٱلزَّوۡجَيۡنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰٓ

Fexhe’ale minhu ez-zewxhejni edh-dhekere wel-’untha

Dhe prej tij Ai i bëri dy lloje: mashkullin dhe femrën.