80. Abese · ajete 23–37

كـَلَّا لَمَّا يَقۡضِ مَآ أَمَرَهُۥ

Kella lemma jekdi ma ‘emerehu

Jo! Ai nuk zbatoi atë që urdhëroi Ai.

فَلۡيَنظُرِ ٱلۡإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ

Feljendhuril-’insanu ‘ila ta’amihi

Njeriu le të shikoje ushqimin e vet.

أَنَّا صَبَبۡنَا ٱلۡمَآءَ صَبّٗا

‘Enna sebebnal-ma’e sebbæn

Ne lëshuam shi të mjaftueshëm.

ثُمَّ شَقَقۡنَا ٱلۡأَرۡضَ شَقّٗا

Thumme shekaknal-’erde shekkæn

Pastaj e çamë tokën sipas nevojës së bimës,

فَأَنۢبَتۡنَا فِيهَا حَبّٗا

Fe’enbetna fiha hebbæn

Dhe bëmë që në të të mbijnë drithëra

وَعِنَبٗا وَقَضۡبٗا

We ‘inebæn we kadbæn

Edhe rrush e perime,

وَزَيۡتُونٗا وَنَخۡلٗا

We zejtunæn we nehlæn

Edhe ullinj e hurma,

وَحَدَآئِقَ غُلۡبٗا

We heda’ika gulbæn

Edhe kopshte të dendura,

وَفَٰكِهَةٗ وَأَبّٗا

We fakiheten we ‘ebbæn

Dhe pemë e kullosa.

مَّتَٰعٗا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ

Meta’æn lekum we li’en’amikum

Si mjete gjallërimi për ju dhe për bagëtinë tuaj.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ

Fe’idha xha’eti es-sahhatu

E kur të vijë ushtima (krisma e kijametit);

يَوۡمَ يَفِرُّ ٱلۡمَرۡءُ مِنۡ أَخِيهِ

Jewme jefirrul-mer’u min ‘ehihi

Atë ditë njeriu ikën prej vëllait të vet,

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ

We ‘ummihi we ‘ebihi

Prej nënës dhe prej babait të vet,

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ

We sahibetihi we benihi

Prej gruas dhe prej fëmijëve të vet.

لِكُلِّ ٱمۡرِيٕٖ مِّنۡهُمۡ يَوۡمَئِذٖ شَأۡنٞ يُغۡنِيهِ

Likulli emri’in minhum jewme’idhin she’nun jugnihi

Atë ditë secilit njeri i mjafton çështja e vet.