80. Abese · ajete 24–35

فَلۡيَنظُرِ ٱلۡإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ

Feljendhuril-’insanu ‘ila ta’amihi

Njeriu le të shikoje ushqimin e vet.

أَنَّا صَبَبۡنَا ٱلۡمَآءَ صَبّٗا

‘Enna sebebnal-ma’e sebbæn

Ne lëshuam shi të mjaftueshëm.

ثُمَّ شَقَقۡنَا ٱلۡأَرۡضَ شَقّٗا

Thumme shekaknal-’erde shekkæn

Pastaj e çamë tokën sipas nevojës së bimës,

فَأَنۢبَتۡنَا فِيهَا حَبّٗا

Fe’enbetna fiha hebbæn

Dhe bëmë që në të të mbijnë drithëra

وَعِنَبٗا وَقَضۡبٗا

We ‘inebæn we kadbæn

Edhe rrush e perime,

وَزَيۡتُونٗا وَنَخۡلٗا

We zejtunæn we nehlæn

Edhe ullinj e hurma,

وَحَدَآئِقَ غُلۡبٗا

We heda’ika gulbæn

Edhe kopshte të dendura,

وَفَٰكِهَةٗ وَأَبّٗا

We fakiheten we ‘ebbæn

Dhe pemë e kullosa.

مَّتَٰعٗا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ

Meta’æn lekum we li’en’amikum

Si mjete gjallërimi për ju dhe për bagëtinë tuaj.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ

Fe’idha xha’eti es-sahhatu

E kur të vijë ushtima (krisma e kijametit);

يَوۡمَ يَفِرُّ ٱلۡمَرۡءُ مِنۡ أَخِيهِ

Jewme jefirrul-mer’u min ‘ehihi

Atë ditë njeriu ikën prej vëllait të vet,

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ

We ‘ummihi we ‘ebihi

Prej nënës dhe prej babait të vet,