80. Abese · ajete 27–41

فَأَنۢبَتۡنَا فِيهَا حَبّٗا

Fe’enbetna fiha hebbæn

Dhe bëmë që në të të mbijnë drithëra

وَعِنَبٗا وَقَضۡبٗا

We ‘inebæn we kadbæn

Edhe rrush e perime,

وَزَيۡتُونٗا وَنَخۡلٗا

We zejtunæn we nehlæn

Edhe ullinj e hurma,

وَحَدَآئِقَ غُلۡبٗا

We heda’ika gulbæn

Edhe kopshte të dendura,

وَفَٰكِهَةٗ وَأَبّٗا

We fakiheten we ‘ebbæn

Dhe pemë e kullosa.

مَّتَٰعٗا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ

Meta’æn lekum we li’en’amikum

Si mjete gjallërimi për ju dhe për bagëtinë tuaj.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ

Fe’idha xha’eti es-sahhatu

E kur të vijë ushtima (krisma e kijametit);

يَوۡمَ يَفِرُّ ٱلۡمَرۡءُ مِنۡ أَخِيهِ

Jewme jefirrul-mer’u min ‘ehihi

Atë ditë njeriu ikën prej vëllait të vet,

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ

We ‘ummihi we ‘ebihi

Prej nënës dhe prej babait të vet,

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ

We sahibetihi we benihi

Prej gruas dhe prej fëmijëve të vet.

لِكُلِّ ٱمۡرِيٕٖ مِّنۡهُمۡ يَوۡمَئِذٖ شَأۡنٞ يُغۡنِيهِ

Likulli emri’in minhum jewme’idhin she’nun jugnihi

Atë ditë secilit njeri i mjafton çështja e vet.

وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ مُّسۡفِرَةٞ

Wuxhuhun jewme’idhin musfiretun

Atë ditë do të ketë fytyra të shndritura,

ضَاحِكَةٞ مُّسۡتَبۡشِرَةٞ

Dahiketun mustebshiretun

Të buzëqeshura e të gëzuara.

وَوُجُوهٞ يَوۡمَئِذٍ عَلَيۡهَا غَبَرَةٞ

We wuxhuhun jewme’idhin ‘alejha gaberetun

Atë ditë do të ketë edhe fytyra të pluhëruara,

تَرۡهَقُهَا قَتَرَةٌ

Terhekuha kateretun

Që i ka mbuluar errësira e zezë,