89. Fexhr · ajete 15–17

فَأَمَّا ٱلۡإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكۡرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَكۡرَمَنِ

Fe’emmal-’insanu ‘idha ma ebtelahu rebbuhu fe’ekremehu we na’’amehu fejekulu rabbi ‘ekremeni

E njeriu, kur e sprovon Zoti i tij, e nderon dhe e begaton, ai thotë: "Zoti im më ka nderuar!"

وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيۡهِ رِزۡقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَهَٰنَنِ

We ‘emma ‘idha ma ebtelahu fekadere ‘alejhi rizkahu fejekulu rabbi ‘ehaneni

Por, kur për ta sprovuar ia pakëson furnizimin (e varfëron), ai thotë: "Zoti im më ka nënçmuar!"

كـَلَّاۖ بَل لَّا تُكۡرِمُونَ ٱلۡيَتِيمَ

Kella bel la tukrimunel-jetime

Jo, nuk është ashtu! Por (punoni edhe më zi) ju nuk përfillnit bonjakun,