Enciklopedia e Haditheve · Hadithi 476

Ndër lutjet e Profetit ﷺ ishte: “O Allah, unë kërkoj prej Teje udhëzimin", domethënë rrugën e drejtë për ta njohur të vërtetën dhe për ta jetësuar. "Devotshmërinë", domethënë përmbajtjen ndaj urdhrave dhe shmangien nga ndalesat. "Dëlirësinë", domethënë largimin nga ajo që është e ndaluar ose e papërshtatshme, qoftë në fjalë apo vepra. "Dhe vetëmjaftueshmërinë", domethënë të qenët i pavarur nga nevoja për të tjerët dhe të mos ketë nevojë për askënd përveç Zotit të tij të Lartësuar.

• Fisnikëria e këtyre cilësive: udhëzimit, devotshmërisë, dëlirësisë dhe vetëmjaftueshmëria, si dhe nxitja për t’i përvetësuar ato.
• Profeti ﷺ nuk mund t’i sjellë vetes dobi apo dëm, pasi e gjithë kjo është në dorën e Allahut të Lartësuar.
• Ai që posedon fuqinë për të sjellë dobi, dëm dhe udhëzim për krijesat është vetëm Allahu; jo ndonjë melek i privilegjuar, as ndonjë profet i dërguar dhe as kushdo tjetër.