100. Adijat · ajete 5–10

فَوَسَطۡنَ بِهِۦ جَمۡعًا

Fewesetne bihi xhem’æn

Dhe ashtu hidhen në mesin e grumbullit (të armikut).

إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لِرَبِّهِۦ لَكَنُودٞ

‘Innel-’insane lirebbihi lekenudun

Vërtet, njeriu është përbuzës ndaj Zotit të vet.

وَإِنَّهُۥ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٞ

We ‘innehu ‘ala dhalike leshehidun

Edhe vetë është dëshmues i asaj (përbuzjeje).

وَإِنَّهُۥ لِحُبِّ ٱلۡخَيۡرِ لَشَدِيدٌ

We ‘innehu lihubbil-hajri leshedidun

Dhe ai është që shumë e do pasurinë.

۞ أَفَلَا يَعۡلَمُ إِذَا بُعۡثِرَ مَا فِي ٱلۡقُبُورِ

‘Efela ja’lemu ‘idha bu’thire ma fil-kuburi

A nuk e di ai se kur të nxirret çka është në varreza?

وَحُصِّلَ مَا فِي ٱلصُّدُورِ

We hussile ma fi es-suduri

Dhe të tubohet (të dalë në shesh) ajo që ishte në gjoksa.