26. Shuara · ajete 136–139

سورة الشعراء
136

قَالُواْ سَوَآءٌ عَلَيۡنَآ أَوَعَظۡتَ أَمۡ لَمۡ تَكُن مِّنَ ٱلۡوَٰعِظِينَ

Kalu sewa’un ‘alejna ‘ewe’adhte ‘em lem tekun minel-wa’idhine

Ata i thanë: "Për ne është krejt një, si na këshillove, si nuk na këshillove!"

137

إِنۡ هَٰذَآ إِلَّا خُلُقُ ٱلۡأَوَّلِينَ

‘In hadha ‘illa hulukul-’ewweline

Kjo (që na këshillon ti) nuk është tjetër vetëm se traditë (mitesh) e popujve të lashtë.

138

وَمَا نَحۡنُ بِمُعَذَّبِينَ

We ma nehnu bimu’adhdhebine

Se ne nuk kemi për t'u dënuar.

139

فَكَذَّبُوهُ فَأَهۡلَكۡنَٰهُمۡۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةٗۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ

Fekedhdhebuhu fe’ehleknahum ‘inne fi dhalike le’ajeten we ma kane ‘ektheruhum mu’uminine

Dhe ashtu ata e trajtuan atë (Hudin) gënjeshtar, e Ne atëherë i shkatërruam. Edhe ky është një fakt, po shumica e tyre nuk besuan.