26. Shuara · ajete 14–20

وَلَهُمۡ عَلَيَّ ذَنۢبٞ فَأَخَافُ أَن يَقۡتُلُونِ

We lehum ‘alejje dhenbun fe’ehafu ‘en jektuluni

"Madje unë kam një faj ndaj tyre, e kam frikë se do të më mbysin (për hakmarrje)!"

قَالَ كـَلَّاۖ فَٱذۡهَبَا بِـَٔايَٰتِنَآۖ إِنَّا مَعَكُم مُّسۡتَمِعُونَ

Kale kella fadh/heba bi’ajatina ‘inna me’akum mustemi’une

Ai (All-llahu) tha: "Kurrsesi (nuk do të mbysin), po shkoni ju të dy me argumentet Tona. Ne jemi me ju vështrues tuaj (ju dëgjojmë e ju ndihmojmë)".

فَأۡتِيَا فِرۡعَوۡنَ فَقُولَآ إِنَّا رَسُولُ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ

Fe’tija fir’awne fekula ‘inna resulu rabbil-’alemine

Shkoni dhe faraonit thuani: "Ne jemi të dërguar nga Zoti i të gjitha botëve".

أَنۡ أَرۡسِلۡ مَعَنَا بَنِيٓ إِسۡرَٰٓءِيلَ

‘En ‘ersil me’ana beni ‘isra’ile

"T'i lejosh beni israilët të vijnë me ne!"

قَالَ أَلَمۡ نُرَبِّكَ فِينَا وَلِيدٗا وَلَبِثۡتَ فِينَا مِنۡ عُمُرِكَ سِنِينَ

Kale ‘elem nurebbike fina welidæn we lebithte fina min ‘umurike sinine

Ai (faraoni) tha: "A nuk të rritëm ty si fëmijë në mesin tonë, ku i kalove disa vjet të jetës sate".

وَفَعَلۡتَ فَعۡلَتَكَ ٱلَّتِي فَعَلۡتَ وَأَنتَ مِنَ ٱلۡكَٰفِرِينَ

We fe’alte fa’letekel-leti fe’alte we ‘ente minel-kafirine

Dhe ti e bëre atë punën tënde që e bëre, pra ti je mohues (i të mirave që t'i bëmë).

قَالَ فَعَلۡتُهَآ إِذٗا وَأَنَا۠ مِنَ ٱلضَّآلِّينَ

Kale fe’altuha ‘idhæn we ‘ena mine ed-dallin

(Musai) Tha: "E bëra atë, atëherë kur isha i pavetëdijshëm".