26. Shuara · ajete 153–163

سورة الشعراء
153

قَالُوٓاْ إِنَّمَآ أَنتَ مِنَ ٱلۡمُسَحَّرِينَ

Kalu ‘innema ‘ente minel-musehherine

Ata i thanë: "Ti je vetëm i magjepsur".

154

مَآ أَنتَ إِلَّا بَشَرٞ مِّثۡلُنَا فَأۡتِ بِـَٔايَةٍ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ

Ma ‘ente ‘illa besherun mithluna fe’ti bi’ajetin ‘in kunte mine es-sadikine

"Ti nuk je tjetër vetëm se njeri sikurse edhe ne, e nëse e thua të vërtetën, sille pra ndonjë argument!"

155

قَالَ هَٰذِهِۦ نَاقَةٞ لَّهَا شِرۡبٞ وَلَكُمۡ شِرۡبُ يَوۡمٖ مَّعۡلُومٖ

Kale hedhihi nakatun leha shirbun we lekum shirbu jewmin ma’lumin

Ai tha: "Ja, kjo është deveja, kjo do të pijë (ujë) në një ditë të caktuar, kurse ju në një ditë tjetër (jo për një ditë)".

156

وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُوٓءٖ فَيَأۡخُذَكُمۡ عَذَابُ يَوۡمٍ عَظِيمٖ

We la temessuha bisu’in feje’hudhekum ‘adhabu jewmin ‘adhimin

"Dhe kësaj të mos i bëni ndonjë të keqe, se do t'ju godasë dënimi i ditës së madhe!"

157

فَعَقَرُوهَا فَأَصۡبَحُواْ نَٰدِمِينَ

Fe’akaruha fe’esbehu nadimine

Po ata e therën atë, madje u penduan (nga frika).

158

فَأَخَذَهُمُ ٱلۡعَذَابُۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةٗۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ

Fe’ehadhehumul-’adhabu ‘inne fi dhalike le’ajeten we ma kane ‘ektheruhum mu’uminine

Por ata i zuri ai dënimi i premtuar. Edhe në këtë ka argument, por shumica e tyre nuk u bënë besimtarë.

159

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ

We ‘inne rebbeke lehuwel-’azizu er-Rehimu

Vërtet Zoti yt është i plotfuqishëm, i mëshirshëm.

160

كَذَّبَتۡ قَوۡمُ لُوطٍ ٱلۡمُرۡسَلِينَ

Kedhdhebet kawmu lutinl-murseline

Populli i Lutit të dërguarit i konsideroi gënjeshtarë.

161

إِذۡ قَالَ لَهُمۡ أَخُوهُمۡ لُوطٌ أَلَا تَتَّقُونَ

‘Idh kale lehum ‘ehuhum lutun ‘ela tettekune

Kur vëllai i tyre, Luti i tha: "A nuk i frikësoheni (All-llahut)?"

162

إِنِّي لَكُمۡ رَسُولٌ أَمِينٞ

‘Inni lekum resulun ‘eminun

Unë jam i dërguari i juaj, jam i besueshëm!

163

فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ

Fatteku Ellahe we ‘eti’uni

Pra, kini frikë (dënimin) All-llahun dhe më dëgjoni mua!