26. Shuara · ajete 154–157

سورة الشعراء
154

مَآ أَنتَ إِلَّا بَشَرٞ مِّثۡلُنَا فَأۡتِ بِـَٔايَةٍ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ

Ma ‘ente ‘illa besherun mithluna fe’ti bi’ajetin ‘in kunte mine es-sadikine

"Ti nuk je tjetër vetëm se njeri sikurse edhe ne, e nëse e thua të vërtetën, sille pra ndonjë argument!"

155

قَالَ هَٰذِهِۦ نَاقَةٞ لَّهَا شِرۡبٞ وَلَكُمۡ شِرۡبُ يَوۡمٖ مَّعۡلُومٖ

Kale hedhihi nakatun leha shirbun we lekum shirbu jewmin ma’lumin

Ai tha: "Ja, kjo është deveja, kjo do të pijë (ujë) në një ditë të caktuar, kurse ju në një ditë tjetër (jo për një ditë)".

156

وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُوٓءٖ فَيَأۡخُذَكُمۡ عَذَابُ يَوۡمٍ عَظِيمٖ

We la temessuha bisu’in feje’hudhekum ‘adhabu jewmin ‘adhimin

"Dhe kësaj të mos i bëni ndonjë të keqe, se do t'ju godasë dënimi i ditës së madhe!"

157

فَعَقَرُوهَا فَأَصۡبَحُواْ نَٰدِمِينَ

Fe’akaruha fe’esbehu nadimine

Po ata e therën atë, madje u penduan (nga frika).