26. Shuara · ajete 157–161

فَعَقَرُوهَا فَأَصۡبَحُواْ نَٰدِمِينَ

Fe’akaruha fe’esbehu nadimine

Po ata e therën atë, madje u penduan (nga frika).

فَأَخَذَهُمُ ٱلۡعَذَابُۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةٗۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ

Fe’ehadhehumul-’adhabu ‘inne fi dhalike le’ajeten we ma kane ‘ektheruhum mu’uminine

Por ata i zuri ai dënimi i premtuar. Edhe në këtë ka argument, por shumica e tyre nuk u bënë besimtarë.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ

We ‘inne rebbeke lehuwel-’azizu er-Rehimu

Vërtet Zoti yt është i plotfuqishëm, i mëshirshëm.

كَذَّبَتۡ قَوۡمُ لُوطٍ ٱلۡمُرۡسَلِينَ

Kedhdhebet kawmu lutinl-murseline

Populli i Lutit të dërguarit i konsideroi gënjeshtarë.

إِذۡ قَالَ لَهُمۡ أَخُوهُمۡ لُوطٌ أَلَا تَتَّقُونَ

‘Idh kale lehum ‘ehuhum lutun ‘ela tettekune

Kur vëllai i tyre, Luti i tha: "A nuk i frikësoheni (All-llahut)?"