26. Shuara · ajete 170–179

فَنَجَّيۡنَٰهُ وَأَهۡلَهُۥٓ أَجۡمَعِينَ

Fenexhxhejnahu we ‘ehlehu ‘exhma’ine

Ne e shpëtuam atë dhe tërë familjen e tij,

إِلَّا عَجُوزٗا فِي ٱلۡغَٰبِرِينَ

‘Illa ‘axhuzæn fil-gabirine

Përpos një plake (gruas së tij) që mbeti me ata (në dënim).

ثُمَّ دَمَّرۡنَا ٱلۡأٓخَرِينَ

Thumme demmernal-’aharine

E më pas i zhdukëm ata të tjerët.

وَأَمۡطَرۡنَا عَلَيۡهِم مَّطَرٗاۖ فَسَآءَ مَطَرُ ٱلۡمُنذَرِينَ

We ‘emterna ‘alejhim meteræn fesa’e meterul-mundherine

E Ne u lëshuam atyre një shi të jashtëzakonshëm (gurë nga qielli), e sa i keq ishte ai shi për ata të cilëve iu pat tërhequr vërejtja.

إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةٗۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ

‘Inne fi dhalike le’ajeten we ma kane ‘ektheruhum mu’uminine

Edhe në këtë kishte argument (për të mbledhur mend), po shumica e tyre nuk qenë besimtarë.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ

We ‘inne rebbeke lehuwel-’azizu er-Rehimu

E Zoti yt, pa dyshim është Ai i plotfuqishmi dhe i mëshirshmi.

كَذَّبَ أَصۡحَٰبُ لۡـَٔيۡكَةِ ٱلۡمُرۡسَلِينَ

Kedhdhebe ‘eshabul-’ejketil-murseline

Edhe populli i Ejkës të dërguarit i konsideronin gënjeshtarë.

إِذۡ قَالَ لَهُمۡ شُعَيۡبٌ أَلَا تَتَّقُونَ

‘Idh kale lehum shu’ajbun ‘ela tettekune

Kur Shuajbi atyre u tha: "A nuk ruheni?"

إِنِّي لَكُمۡ رَسُولٌ أَمِينٞ

‘Inni lekum resulun ‘eminun

Unë jam i dërguar te ju, jam i besueshëm!

فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ

Fatteku Ellahe we ‘eti’uni

Pra kini frikë (dënimin nga) All-llahun dhe më dëgjoni mua!