إِنِّي لَكُمۡ رَسُولٌ أَمِينٞ
‘Inni lekum resulun ‘eminun
Unë jam i dërguar te ju, jam i besueshëm!
26. Shuara · ajete 178–191
سورة الشعراءفَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ
Fatteku Ellahe we ‘eti’uni
Pra kini frikë (dënimin nga) All-llahun dhe më dëgjoni mua!
وَمَآ أَسۡـَٔلُكُمۡ عَلَيۡهِ مِنۡ أَجۡرٍۖ إِنۡ أَجۡرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ
We ma ‘es’elukum ‘alejhi min ‘exhrin ‘in ‘exhrije ‘illa ‘ala rabbil-’alemine
Unë nuk kërkoj për këtë ndonjë shpërblim prej jush, shpërblimi im është prej Zotit të botëve!
۞ أَوۡفُواْ ٱلۡكَيۡلَ وَلَا تَكُونُواْ مِنَ ٱلۡمُخۡسِرِينَ
‘Ewful-kejle we la tekunu minel-muhsirine
Plotësoni matjen, e mos u bëni prej atyre që lënë mangu!
وَزِنُواْ بِٱلۡقِسۡطَاسِ ٱلۡمُسۡتَقِيمِ
We zinu bil-kistasil-mustekimi
Dhe matni me peshojë (kandar) të saktë (precize).
وَلَا تَبۡخَسُواْ ٱلنَّاسَ أَشۡيَآءَهُمۡ وَلَا تَعۡثَوۡاْ فِي ٱلۡأَرۡضِ مُفۡسِدِينَ
We la tebhasu en-nase ‘eshja’ehum we la ta’thew fil-’erdi mufsidine
Dhe mos lini mangu sendet e njerëzve, e mos bëni shkatërrime në tokë.
وَٱتَّقُواْ ٱلَّذِي خَلَقَكُمۡ وَٱلۡجِبِلَّةَ ٱلۡأَوَّلِينَ
We ettekul-ledhi halekakum wel-xhibilletel-’ewweline
Frikësohuni Atij që ju krijoi juve dhe breznitë e para.
قَالُوٓاْ إِنَّمَآ أَنتَ مِنَ ٱلۡمُسَحَّرِينَ
Kalu ‘innema ‘ente minel-musehherine
Ata i thanë: "S'ka dyshim se ty të ka zënë magjia!"
وَمَآ أَنتَ إِلَّا بَشَرٞ مِّثۡلُنَا وَإِن نَّظُنُّكَ لَمِنَ ٱلۡكَٰذِبِينَ
We ma ‘ente ‘illa besherun mithluna we ‘in nedhunnuke leminel-kadhibine
Ti nuk je tjetër por njeri si edhe ne, dhe ne nuk të konsiderojmë tjetër vetëm se gënjeshtar!
فَأَسۡقِطۡ عَلَيۡنَا كِسَفٗا مِّنَ ٱلسَّمَآءِ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ
Fe’eskit ‘alejna kisefæn mine es-sema’i ‘in kunte mine es-sadikine
E nëse je nga të vërtetit, atëherë lëshoje mbi ne një copë nga qielli (si dënim)!
قَالَ رَبِّيٓ أَعۡلَمُ بِمَا تَعۡمَلُونَ
Kale rabbi ‘a’lemu bima ta’melune
Ai tha: "Zoti im e di më së miri për atë që ju veproni!"
فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمۡ عَذَابُ يَوۡمِ ٱلظُّلَّةِۚ إِنَّهُۥ كَانَ عَذَابَ يَوۡمٍ عَظِيمٍ
Fekedhdhebuhu fe’ehadhehum ‘adhabu jewmi edh-dhulleti ‘innehu kane ‘adhabe jewmin ‘adhimin
Dhe ata e përgënjeshtruan ate, andaj i goditi dënimi i hijes. Vërtet, ai ishte dënimi i një dite të llahtarshme.
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةٗۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ
‘Inne fi dhalike le’ajeten we ma kane ‘ektheruhum mu’uminine
Edhe në këtë (ngjarje) ka argumente, po shumica e tyre nuk u bënë besimtarë.
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ
We ‘inne rebbeke lehuwel-’azizu er-Rehimu
E Zoti yt, pa dyshim është Ai i plotfuqishmi dhe i mëshirshmi.*
Shënim i përkthyesit — Sherif Ahmeti
Përmes këtyre tregimeve për pejgamberët, që u përmendën në këtë kaptinë, duket qartë se të gjithë pejgamberët ishin të dërguar me të njëjtin qëllim, se thirrja e tyre ishte një, se ata ua treguan njerëzve qëllimin e të mirës së thirrjes së tyre, nuk kërkuan prej njerëzve kurrfarë shpërblimi. Veset e popullit të Lutit ishin më të shëmtuarat; ata çonin dashuri me meshkuj (bënin livata), gjë që nuk e bëjnë as shtazët, pra e merituan dënimin, e së bashku me ta edhe gruaja tradhtare e Lutit. Popullin e padëgjueshëm të Shuajbit e pat kapur një vapë shumë e madhe dhe e padurueshme. Zoti çon një re të madhe e të dendur, e kur hyjnë nën hijen e saj gjejnë freski dhe fillojnë ta thërrasin njëri-tjetrin e të tubohen nën atë hije, atëherë i kap zjarri dhe rrufeja që të gjithë, prandaj edhe i thuhet dënimi i hijes.
