26. Shuara · ajete 205–219

سورة الشعراء
205

أَفَرَءَيۡتَ إِن مَّتَّعۡنَٰهُمۡ سِنِينَ

‘Efere’ejte ‘in metta’nahum sinine

Po më thuaj se edhe nëse Ne u japim të jetojnë vite me radhë,

206

ثُمَّ جَآءَهُم مَّا كَانُواْ يُوعَدُونَ

Thumme xha’ehum ma kanu ju’adune

e pastaj t'u vijë atyre ajo me çka u tërhiqet vërejtja,

207

مَآ أَغۡنَىٰ عَنۡهُم مَّا كَانُواْ يُمَتَّعُونَ

Ma ‘egna ‘anhum ma kanu jumetta’une

çka do t'u vlejë atyre ajo jetë që gëzuan?

208

وَمَآ أَهۡلَكۡنَا مِن قَرۡيَةٍ إِلَّا لَهَا مُنذِرُونَ

We ma ‘ehlekna min karjetin ‘illa leha mundhirune

Ne nuk kemi ndëshkuar asnjë fshat (vendbanim), e ai të mos ketë pasur pejgamber.

209

ذِكۡرَىٰ وَمَا كُنَّا ظَٰلِمِينَ

Dhikra we ma kunna dhalimine

Që ju përkujtoji (përfundimin e punës së keqe). Ne nuk bëmë të padrejtë.*

Shënim i përkthyesit — Sherif Ahmeti
Kurani është fjalë e Zotit e komunikuar Muhamedit a.s. përmes Xhibrilit, i shprehur në gjuhën e pastër arabe, në mënyrë që ta kuptojnë më lehtë. Dijetarët e Beni Israilëve e kanë ditur, se do të jetë edhe një shpallje për pejgamberin e fundit, sepse përmendej në librat e mëparshëm. Po edhe sikur t’ia bënim të mundshme ndonjë joarabi,- thotë Zoti, - t’ua lexonte kufarëve mekas në gjuhën e pastër arabe, e të dukej mrekullia e atij njeriu dhe e Kuranit; ata nga kokëfortësia e tyre nuk do të besonin deri sa ta shihnin me sy dënimin nga Zoti. Atëherë do të kërkojnë t’u jepet afat e të besojnë, e harrojnë se vetë ata i thonin pejgamberit na sill atë dënim me të cilin po na kërcënohesh.
210

وَمَا تَنَزَّلَتۡ بِهِ ٱلشَّيَٰطِينُ

We ma tenezzelet bihi esh-shejatinu

Atë (Kur'anin) nuk e sollën djajt (si fallin falltorëve).

211

وَمَا يَنۢبَغِي لَهُمۡ وَمَا يَسۡتَطِيعُونَ

We ma jenbegi lehum we ma jesteti’une

Atyre as nuk u takon e as që kanë mundësi.

212

إِنَّهُمۡ عَنِ ٱلسَّمۡعِ لَمَعۡزُولُونَ

‘Innehum ‘ani es-sem’i lema’zulune

Pse ata janë të penguar edhe për ta dëgjuar!

213

فَلَا تَدۡعُ مَعَ ٱللَّهِ إِلَٰهًا ءَاخَرَ فَتَكُونَ مِنَ ٱلۡمُعَذَّبِينَ

Fela ted’u me’a Ellahi ‘ilehæn ‘ahare fetekune minel-mu’adhdhebine

Pra, përpos All-llahut, mos lut zot tjetër e të bëhesh prej të dënuarve.

214

وَأَنذِرۡ عَشِيرَتَكَ ٱلۡأَقۡرَبِينَ

We ‘endhir ‘ashiretekel-’ekrebine

Dhe tërhiqju vërejtjen farefisit tënd më të afërt.

215

وَٱخۡفِضۡ جَنَاحَكَ لِمَنِ ٱتَّبَعَكَ مِنَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ

We ehfid xhenaheke limeni ettebe’ake minel-mu’uminine

E të jeshë i butë ndaj besimtarëve që të pranuan ty.

216

فَإِنۡ عَصَوۡكَ فَقُلۡ إِنِّي بَرِيٓءٞ مِّمَّا تَعۡمَلُونَ

Fe’in ‘asewke fekul ‘inni beri’un mimma ta’melune

E nëse ata (jobesimtarët) të kundërshtojnë, ti thuaj: "Unë jam i pastër nga ajo që punoni ju".

217

وَتَوَكَّلۡ عَلَى ٱلۡعَزِيزِ ٱلرَّحِيمِ

We tewekkel ‘alel-’azizi er-Rehimi

Dhe mbështetu në të plotfuqishmin, mëshiruesin.

218

ٱلَّذِي يَرَىٰكَ حِينَ تَقُومُ

el-Ledhi jerake hine tekumu

I cili të sheh kur të ngrihesh në këmbë.

219

وَتَقَلُّبَكَ فِي ٱلسَّٰجِدِينَ

We tekallubeke fi es-saxhidine

(E të sheh) Edhe lëvizjen tënde në mesin e atyre që falen.