26. Shuara · ajete 209–216

سورة الشعراء
209

ذِكۡرَىٰ وَمَا كُنَّا ظَٰلِمِينَ

Dhikra we ma kunna dhalimine

Që ju përkujtoji (përfundimin e punës së keqe). Ne nuk bëmë të padrejtë.*

Shënim i përkthyesit — Sherif Ahmeti
Kurani është fjalë e Zotit e komunikuar Muhamedit a.s. përmes Xhibrilit, i shprehur në gjuhën e pastër arabe, në mënyrë që ta kuptojnë më lehtë. Dijetarët e Beni Israilëve e kanë ditur, se do të jetë edhe një shpallje për pejgamberin e fundit, sepse përmendej në librat e mëparshëm. Po edhe sikur t’ia bënim të mundshme ndonjë joarabi,- thotë Zoti, - t’ua lexonte kufarëve mekas në gjuhën e pastër arabe, e të dukej mrekullia e atij njeriu dhe e Kuranit; ata nga kokëfortësia e tyre nuk do të besonin deri sa ta shihnin me sy dënimin nga Zoti. Atëherë do të kërkojnë t’u jepet afat e të besojnë, e harrojnë se vetë ata i thonin pejgamberit na sill atë dënim me të cilin po na kërcënohesh.
210

وَمَا تَنَزَّلَتۡ بِهِ ٱلشَّيَٰطِينُ

We ma tenezzelet bihi esh-shejatinu

Atë (Kur'anin) nuk e sollën djajt (si fallin falltorëve).

211

وَمَا يَنۢبَغِي لَهُمۡ وَمَا يَسۡتَطِيعُونَ

We ma jenbegi lehum we ma jesteti’une

Atyre as nuk u takon e as që kanë mundësi.

212

إِنَّهُمۡ عَنِ ٱلسَّمۡعِ لَمَعۡزُولُونَ

‘Innehum ‘ani es-sem’i lema’zulune

Pse ata janë të penguar edhe për ta dëgjuar!

213

فَلَا تَدۡعُ مَعَ ٱللَّهِ إِلَٰهًا ءَاخَرَ فَتَكُونَ مِنَ ٱلۡمُعَذَّبِينَ

Fela ted’u me’a Ellahi ‘ilehæn ‘ahare fetekune minel-mu’adhdhebine

Pra, përpos All-llahut, mos lut zot tjetër e të bëhesh prej të dënuarve.

214

وَأَنذِرۡ عَشِيرَتَكَ ٱلۡأَقۡرَبِينَ

We ‘endhir ‘ashiretekel-’ekrebine

Dhe tërhiqju vërejtjen farefisit tënd më të afërt.

215

وَٱخۡفِضۡ جَنَاحَكَ لِمَنِ ٱتَّبَعَكَ مِنَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ

We ehfid xhenaheke limeni ettebe’ake minel-mu’uminine

E të jeshë i butë ndaj besimtarëve që të pranuan ty.

216

فَإِنۡ عَصَوۡكَ فَقُلۡ إِنِّي بَرِيٓءٞ مِّمَّا تَعۡمَلُونَ

Fe’in ‘asewke fekul ‘inni beri’un mimma ta’melune

E nëse ata (jobesimtarët) të kundërshtojnë, ti thuaj: "Unë jam i pastër nga ajo që punoni ju".