26. Shuara · ajete 62–67

قَالَ كـَلَّآۖ إِنَّ مَعِيَ رَبِّي سَيَهۡدِينِ

Kale kella ‘inne ma’ije rabbi sejehdini

Ai (Musai) tha: "Kurrsesi, me mua është Zoti im, Ai do të më udhëzojë".

فَأَوۡحَيۡنَآ إِلَىٰ مُوسَىٰٓ أَنِ ٱضۡرِب بِّعَصَاكَ ٱلۡبَحۡرَۖ فَٱنفَلَقَ فَكَانَ كُلُّ فِرۡقٖ كَٱلطَّوۡدِ ٱلۡعَظِيمِ

Fe’ewhejna ‘ila musa ‘eni edrib bi’asakel-behre fanfeleka fekane kullu firkin kalttewdil-’adhimi

Ndërsa Ne Musait i thamë: "Me shkopin tënd bjeri detit". Deti u nda dhe çdo pjesë u bë si kodër e madhe.

وَأَزۡلَفۡنَا ثَمَّ ٱلۡأٓخَرِينَ

We ‘ezlefna themmel-’aharine

E Ne i afruam atje të tjerët (ata të faraonit).

وَأَنجَيۡنَا مُوسَىٰ وَمَن مَّعَهُۥٓ أَجۡمَعِينَ

We ‘enxhejna musa we men me’ahu ‘exhma’ine

Dhe Ne e shpëtuam Musain dhe të gjithë ata që ishin me të.

ثُمَّ أَغۡرَقۡنَا ٱلۡأٓخَرِينَ

Thumme ‘egreknal-’aharine

Kurse të tjerët i përmbytëm në ujë.

إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةٗۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ

‘Inne fi dhalike le’ajeten we ma kane ‘ektheruhum mu’uminine

Vërtet, në këtë (ngjarje) ka fakte, por megjithatë shumica nuk besuan.