رَبِّ هَبۡ لِي مِنَ ٱلصَّٰلِحِينَ
Rebbi heb li mine es-salihine
Zoti im, më dhuro mua (një fëmijë) prej të mirëve!
37. Safat · ajete 100–114
سورة الصافاتفَبَشَّرۡنَٰهُ بِغُلَٰمٍ حَلِيمٖ
Febeshshernahu bigulamin helimin
Ne e gëzuam atë me një djalë që do të jetë i butë (i sjellshëm).
فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ ٱلسَّعۡيَ قَالَ يَٰبُنَيَّ إِنِّيٓ أَرَىٰ فِي ٱلۡمَنَامِ أَنِّيٓ أَذۡبَحُكَ فَٱنظُرۡ مَاذَا تَرَىٰۚ قَالَ يَٰٓأَبَتِ ٱفۡعَلۡ مَا تُؤۡمَرُۖ سَتَجِدُنِيٓ إِن شَآءَ ٱللَّهُ مِنَ ٱلصَّٰبِرِينَ
Felemma belega me’ahu es-sa’je kale ja bunejje ‘inni ‘era fil-menami ‘enni ‘edhbehuke fandhur madha tera kale ja ‘ebeti ef’al ma tu’umeru setexhiduni ‘in sha’el-lahu mine es-sabirine
Dhe kur arriti ai (djali) që së bashku me të (me Ibrahimin) të angazhohet në punë, ai (Ibrahimi) tha: "O djali im, unë kam parë (jam urdhëruar) në ëndërr të të pres ty. Shiko pra, çka mendon ti?" Ai tha: "O babai im, punoje atë që urdhërohesh, e ti do të më gjesh mua, nëse do All-llahu, prej të durueshmëve!"
فَلَمَّآ أَسۡلَمَا وَتَلَّهُۥ لِلۡجَبِينِ
Felemma ‘eslema we tellehu lilxhebini
E kur ata të dy iu dorëzuan urdhrit të Zotit dhe e përmbysi atë në fytyrë (në ballë).
وَنَٰدَيۡنَٰهُ أَن يَٰٓإِبۡرَٰهِيمُ
We nadejnahu ‘en ja ‘ibrahimu
Ne e thirrëm atë: "O Ibrahim!"
قَدۡ صَدَّقۡتَ ٱلرُّءۡيَآۚ إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ
Kad seddekte er-ru’uja ‘inna kedhalike nexhzil-muhsinine
Ti tashmë e zbatove ëndrrën! Ne kështu i shpërblejmë të mirët!
إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ ٱلۡبَلَٰٓؤُاْ ٱلۡمُبِينُ
‘Inne hadha lehuwel-bela’ul-mubinu
Vërtet, kjo ishte sprovë e qartë.
وَفَدَيۡنَٰهُ بِذِبۡحٍ عَظِيمٖ
We fedejnahu bidhibhin ‘adhimin
Ne e shpaguam atë me një të therur (kurban) të rëndësishëm.
وَتَرَكۡنَا عَلَيۡهِ فِي ٱلۡأٓخِرِينَ
We terekna ‘alejhi fil-’ahirine
Dhe ndaj tij Ne lamë përkujtim të mirë ndër popujt e ardhshëm.
سَلَٰمٌ عَلَىٰٓ إِبۡرَٰهِيمَ
Selamun ‘ala ‘ibrahime
Selam (shpëtim e paqe) pastë Ibrahimi!
كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ
Kedhalike nexhzil-muhsinine
Kështu, në këtë mënyrë Ne i shpërblejmë bamirësit.
إِنَّهُۥ مِنۡ عِبَادِنَا ٱلۡمُؤۡمِنِينَ
‘Innehu min ‘ibadinal-mu’uminine
Vërtet, ai ishte nga robërit Tanë besimtarë.
وَبَشَّرۡنَٰهُ بِإِسۡحَٰقَ نَبِيّٗا مِّنَ ٱلصَّٰلِحِينَ
We beshshernahu bi’ishaka nebijæn mine es-salihine
Dhe Ne e gëzuam atë me (një djalë tjetër) Is'hakun, pejgamber prej të mirëve.
وَبَٰرَكۡنَا عَلَيۡهِ وَعَلَىٰٓ إِسۡحَٰقَۚ وَمِن ذُرِّيَّتِهِمَا مُحۡسِنٞ وَظَالِمٞ لِّنَفۡسِهِۦ مُبِينٞ
We barekna ‘alejhi we ‘ala ‘ishaka we min dhurrijetihima muhsinun we dhalimun linefsihi mubinun
Dhe Ne i dhuruan bekim atij dhe Is'hakut e prej pasardhësve të atyre dyve do të ketë punëmirë e të ndershëm, e edhe dëmtues të hapët të vetvetes.*
Shënim i përkthyesit — Sherif Ahmeti
Rreth veprës dhe jetës së Ibrahimit janë dhënë shpjegime edhe në sure të tjera të Kuranit, por në çdo rrëfim për të, si dhe për pejgamberët e tjerë ka diçka, që nuk është thënë në rrëfimin tjetër, prandaj edhe pse duket si përsëritje, në realitet nuk është ashtu. Këtu përmendet rasti kur Ibrahimi i shikon yjet, dhe thotë se ishte i sëmurë, prandaj nuk shkoi me ta në kremte, e kishte vendosur të mbetet vetë dhe t’i thyej idhujt. Thuhet se ishin shtatëdhjetë e dy statuja të stolive të ndryshme, madje edhe të arit. Populli vinte e vendoste para statujave lloje të ndryshme ushqimesh, si flijim në mënyrë që atyre t’iu shtohet bereqeti, prandaj ai iu thoshte atyre: “pse s’po hani?” Me një sopatë që kishte me vete Ibrahimi i theu ato dhe kur i pa ashtu të thyera populli gati u çmend. Ata vendosin ta djegin, por Zoti e shpëton. Pasi largohet prej atij populli, e lut Zotin t’i falë ndonjë fëmijë e Ai i fal Ismailin. Për fëmijën që do t’i lindet Zoti e gëzon me tri përgëzime: do të jetë djalë, do të arrijë moshën për të qenë i vetëdijshëm në sjellje dhe do të jetë i dëgjueshëm. Kur arrin Ismaili t’i bashkohet në punë babait të vet Ai frymëzohet prej Zotit, se duhej të therte djalin. Ibrahimi i tregon ëndrrën, por kërkon edhe mendimin e djalit, ashtu që puna t’i vijë më lehtë. Vërtet, djalë i dëgjueshëm, i mbështetur, se do t’i japë durim Allahut, babait të vet i tha zbatoje urdhrin e Zotit. Ibrahimi i dashuri i Zotit, mbeti përkujtim i dalluar ndër të gjithë njerëzit, prandaj të gjithë e nderojnë, e lavdërojnë dhe i shprehin mirënjohje. Pas një farë kohe i fal Zoti edhe një djalë, Is-hakun, prej gruas Sarës, e nëna e Ismailit e kishte emrin Haxhere. Këtu jepet shenjë, se prej pasardhësve të tij do të ketë njerëz shumë të mirë, por edhe të këqij, e ky është një fakt se prej të mirit lindet edhe i keqi, por kjo nuk është e metë as turp për të mirin.
وَلَقَدۡ مَنَنَّا عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ
We lekad menenna ‘ala musa we harune
Pasha madhërinë Tonë, Ne u dhamë të mira Musait e Harunit.
