37. Safat · ajete 104–107

وَنَٰدَيۡنَٰهُ أَن يَٰٓإِبۡرَٰهِيمُ

We nadejnahu ‘en ja ‘ibrahimu

Ne e thirrëm atë: "O Ibrahim!"

قَدۡ صَدَّقۡتَ ٱلرُّءۡيَآۚ إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ

Kad seddekte er-ru’uja ‘inna kedhalike nexhzil-muhsinine

Ti tashmë e zbatove ëndrrën! Ne kështu i shpërblejmë të mirët!

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ ٱلۡبَلَٰٓؤُاْ ٱلۡمُبِينُ

‘Inne hadha lehuwel-bela’ul-mubinu

Vërtet, kjo ishte sprovë e qartë.

وَفَدَيۡنَٰهُ بِذِبۡحٍ عَظِيمٖ

We fedejnahu bidhibhin ‘adhimin

Ne e shpaguam atë me një të therur (kurban) të rëndësishëm.