37. Safat · ajete 138–149

وَبِٱلَّيۡلِۚ أَفَلَا تَعۡقِلُونَ

We bil-lejli ‘efela ta’kilune

e në mbrëmje (natën). Pra, a nuk mblidhni mend?

وَإِنَّ يُونُسَ لَمِنَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ

We ‘inne junis leminel-murseline

Edhe Junusi ishte një nga të dërguarit Tanë.

إِذۡ أَبَقَ إِلَى ٱلۡفُلۡكِ ٱلۡمَشۡحُونِ

‘Idh ‘ebeka ‘ilal-fulkil-meshhuni

Kur iku te anija që ishte e mbushur plot (udhëtarë).

فَسَاهَمَ فَكَانَ مِنَ ٱلۡمُدۡحَضِينَ

Fesaheme fekane minel-mudhedine

E ai mori pjesë në short, po humbi (i ra shorti atij).

فَٱلۡتَقَمَهُ ٱلۡحُوتُ وَهُوَ مُلِيمٞ

Faltekamehul-hutu we huwe mulimun

Dhe atë e kafshoi (e gëlltiti) peshku, zatën ai ishte që e meritoi qortimin.

فَلَوۡلَآ أَنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلۡمُسَبِّحِينَ

Felewla ‘ennehu kane minel-musebbihine

E sikur të mos ishte ajo që ai kishte qenë prej atyre që shumë e përmendin Zotin.

لَلَبِثَ فِي بَطۡنِهِۦٓ إِلَىٰ يَوۡمِ يُبۡعَثُونَ

Lelebithe fi betnihi ‘ila jewmi jub’athune

Ai do të mbetej në barkun e tij deri në ditën e ringjalljes.

۞ فَنَبَذۡنَٰهُ بِٱلۡعَرَآءِ وَهُوَ سَقِيمٞ

Fenebedhnahu bil-’ara’i we huwe sekimun

E Ne e hodhëm në një tokë pa bimë (shkretëtirë), ndërsa ai ishte i sëmurë.

وَأَنۢبَتۡنَا عَلَيۡهِ شَجَرَةٗ مِّن يَقۡطِينٖ

We ‘enbetna ‘alejhi shexhereten min jektinin

Dhe Ne bëmë që për të të mbijë një bimë (t'i bëjë hije) nga kungulli.

وَأَرۡسَلۡنَٰهُ إِلَىٰ مِاْئَةِ أَلۡفٍ أَوۡ يَزِيدُونَ

We ‘erselnahu ‘ila mia’eti ‘elfin ‘ew jezidune

Ne (pastaj) e dërguam atë te njëqind mijë e më shumë.

فَـَٔامَنُواْ فَمَتَّعۡنَٰهُمۡ إِلَىٰ حِينٖ

Fe’amenu femetta’nahum ‘ila hinin

E ata i besuan, e Ne ua vazhduam atyre të përjetojnë për deri në një kohë.*

فَٱسۡتَفۡتِهِمۡ أَلِرَبِّكَ ٱلۡبَنَاتُ وَلَهُمُ ٱلۡبَنُونَ

Fasteftihim ‘elirebbikel-benatu we lehumul-benune

E ti (Muhammed) pyeti ata (idhujtarët): "A të Zotit tënd janë vajzat, kurse të tyre djemtë?"