37. Safat · ajete 145–148

سورة الصافات
145

۞ فَنَبَذۡنَٰهُ بِٱلۡعَرَآءِ وَهُوَ سَقِيمٞ

Fenebedhnahu bil-’ara’i we huwe sekimun

E Ne e hodhëm në një tokë pa bimë (shkretëtirë), ndërsa ai ishte i sëmurë.

146

وَأَنۢبَتۡنَا عَلَيۡهِ شَجَرَةٗ مِّن يَقۡطِينٖ

We ‘enbetna ‘alejhi shexhereten min jektinin

Dhe Ne bëmë që për të të mbijë një bimë (t'i bëjë hije) nga kungulli.

147

وَأَرۡسَلۡنَٰهُ إِلَىٰ مِاْئَةِ أَلۡفٍ أَوۡ يَزِيدُونَ

We ‘erselnahu ‘ila mia’eti ‘elfin ‘ew jezidune

Ne (pastaj) e dërguam atë te njëqind mijë e më shumë.

148

فَـَٔامَنُواْ فَمَتَّعۡنَٰهُمۡ إِلَىٰ حِينٖ

Fe’amenu femetta’nahum ‘ila hinin

E ata i besuan, e Ne ua vazhduam atyre të përjetojnë për deri në një kohë.*

Shënim i përkthyesit — Sherif Ahmeti
Pas rrëfimit për Ibrahimin, i cili edhe quhet babai i pejgamberëve, sepse në mes të Nuhut e Ibrahimit, që thuhet se ishte një periudhë prej dy mijë e gjashtëqind e