37. Safat · ajete 156–160

أَمۡ لَكُمۡ سُلۡطَٰنٞ مُّبِينٞ

‘Em lekum sultanun mubinun

A mos keni ju ndonjë argument të sigurt?

فَأۡتُواْ بِكِتَٰبِكُمۡ إِن كُنتُمۡ صَٰدِقِينَ

Fe’tu bikitabikum ‘in kuntum sadikine

Silleni pra, librin tuaj, nëse është si thoni ju!

وَجَعَلُواْ بَيۡنَهُۥ وَبَيۡنَ ٱلۡجِنَّةِ نَسَبٗاۚ وَلَقَدۡ عَلِمَتِ ٱلۡجِنَّةُ إِنَّهُمۡ لَمُحۡضَرُونَ

We xhe’alu bejnehu we bejnel-xhinneti nesebæn we lekad ‘alimetil-xhinnetu ‘innehum lemuhderune

Ata (idhujtarët) pohuan mes Tij e mes engjëjve (xhinëve) lidhmëri farefisnore, po xhinët e dinë se ata (idhujtarët) janë të hedhur në zjarr.

سُبۡحَٰنَ ٱللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ

Subhanel-lahi ‘amma jesifune

All-llahu është i pastër nga ajo çka i përshkruajnë.

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ

‘Illa ‘ibadel-lahil-muhlesine

Ata (engjëjt) janë vetëm robër të sinqertë të Zotit (ata nuk i përshkruajnë gjë).