37. Safat · ajete 161–172

فَإِنَّكُمۡ وَمَا تَعۡبُدُونَ

Fe’innekum we ma ta’budune

E, as ju dhe as ata që i adhuroni,

مَآ أَنتُمۡ عَلَيۡهِ بِفَٰتِنِينَ

Ma ‘entum ‘alejhi bifatinine

Nuk mund ta vini në sprovë askë ndaj Atij (besimit në Zotin),

إِلَّا مَنۡ هُوَ صَالِ ٱلۡجَحِيمِ

‘Illa men huwe salil-xhehimi

Përveç atij që është i gjykuar për xhehennem.

وَمَا مِنَّآ إِلَّا لَهُۥ مَقَامٞ مَّعۡلُومٞ

We ma minna ‘illa lehu mekamun ma’lumun

E, nuk ka prej nesh (grupit të engjëjve) që nuk e ka vendin (detyrën, pozitën) e vet të njohur.

وَإِنَّا لَنَحۡنُ ٱلصَّآفُّونَ

We ‘inna lenehnu es-saffune

Edhe ne (engjëjt) jemi të rreshtuar (në adhurim),

وَإِنَّا لَنَحۡنُ ٱلۡمُسَبِّحُونَ

We ‘inna lenehnul-musebbihune

Dhe ne jemi që i bëjmë tesbih (mohojmë se Ai ka të meta).

وَإِن كَانُواْ لَيَقُولُونَ

We ‘in kanu lejekulune

Po edhe pse ata ishin që thoshin:

لَوۡ أَنَّ عِندَنَا ذِكۡرٗا مِّنَ ٱلۡأَوَّلِينَ

Lew ‘enne ‘indena dhikræn minel-’ewweline

Sikur të gjendej tek ne ndonjë libër nga të parët,

لَكُنَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ

Lekunna ‘ibadel-lahil-muhlesine

Ne do të ishim robër të All-llahut, të sinqertë.

فَكَفَرُواْ بِهِۦۖ فَسَوۡفَ يَعۡلَمُونَ

Fekeferu bihi fesewfe ja’lemune

Po (kur u erdhi libri), ata e mohuan atë (Kur'anin), e më vonë do të kuptojnë.

وَلَقَدۡ سَبَقَتۡ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا ٱلۡمُرۡسَلِينَ

We lekad sebekat kelimetuna li’ibadinal-murselin

E tashmë fjala (premtimi) e jonë u është dhënë më parë robërve tanë të dërguar,

إِنَّهُمۡ لَهُمُ ٱلۡمَنصُورُونَ

‘Innehum lehumul-mensurune

se ata, pa dyshim do të jenë të ndihmuar.