37. Safat · ajete 167–174

وَإِن كَانُواْ لَيَقُولُونَ

We ‘in kanu lejekulune

Po edhe pse ata ishin që thoshin:

لَوۡ أَنَّ عِندَنَا ذِكۡرٗا مِّنَ ٱلۡأَوَّلِينَ

Lew ‘enne ‘indena dhikræn minel-’ewweline

Sikur të gjendej tek ne ndonjë libër nga të parët,

لَكُنَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ

Lekunna ‘ibadel-lahil-muhlesine

Ne do të ishim robër të All-llahut, të sinqertë.

فَكَفَرُواْ بِهِۦۖ فَسَوۡفَ يَعۡلَمُونَ

Fekeferu bihi fesewfe ja’lemune

Po (kur u erdhi libri), ata e mohuan atë (Kur'anin), e më vonë do të kuptojnë.

وَلَقَدۡ سَبَقَتۡ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا ٱلۡمُرۡسَلِينَ

We lekad sebekat kelimetuna li’ibadinal-murselin

E tashmë fjala (premtimi) e jonë u është dhënë më parë robërve tanë të dërguar,

إِنَّهُمۡ لَهُمُ ٱلۡمَنصُورُونَ

‘Innehum lehumul-mensurune

se ata, pa dyshim do të jenë të ndihmuar.

وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ ٱلۡغَٰلِبُونَ

We ‘inne xhundena lehumul-galibune

Dhe se ushtria jonë do të jenë ata ngadhënjyesit.

فَتَوَلَّ عَنۡهُمۡ حَتَّىٰ حِينٖ

Fetewelle ‘anhum hetta hinin

Prandaj, për një kohë, ti (Muhammed) hiqju tyre.