51. Dharijat · ajete 41–49

وَفِي عَادٍ إِذۡ أَرۡسَلۡنَا عَلَيۡهِمُ ٱلرِّيحَ ٱلۡعَقِيمَ

We fi ‘adin ‘idh ‘erselna ‘alejhimu er-rihel-’akime

Edhe në Adin (kemi lënë shenjë) kur Ne lëshuam kundër tyre erën rrënuese,

مَا تَذَرُ مِن شَيۡءٍ أَتَتۡ عَلَيۡهِ إِلَّا جَعَلَتۡهُ كَٱلرَّمِيمِ

Ma tedheru min shej’in ‘etet ‘alejhi ‘illa xhe’alet/hu kalrremimi

e cila nuk la send pa e shndërruar në mbeturinë.

وَفِي ثَمُودَ إِذۡ قِيلَ لَهُمۡ تَمَتَّعُواْ حَتَّىٰ حِينٖ

We fi themude ‘idh kile lehum temetta’u hetta hinin

Edhe në Themudin kur atyre iu pat thënë: Kënaquni deri në një kohë.

فَعَتَوۡاْ عَنۡ أَمۡرِ رَبِّهِمۡ فَأَخَذَتۡهُمُ ٱلصَّٰعِقَةُ وَهُمۡ يَنظُرُونَ

Fe’atew ‘an ‘emri rabbihim fe’ehadhet/humu es-sa’ikatu we hum jendhurune

E ata nga kryelartësia nuk respektuan urdhrin e Zotit të tyre, andaj i përfshiu rrufeja me krismë, e ata e shihnin.

فَمَا ٱسۡتَطَٰعُواْ مِن قِيَامٖ وَمَا كَانُواْ مُنتَصِرِينَ

Fema esteta’u min kijamin we ma kanu muntesirine

Dhe nuk mundën as të ngriten e as t'i kundërvihen.

وَقَوۡمَ نُوحٖ مِّن قَبۡلُۖ إِنَّهُمۡ كَانُواْ قَوۡمٗا فَٰسِقِينَ

We kawme nuhin min kablu ‘innehum kanu kawmæn fasikine

Edhe popullin e Nuhut (e dënuam) që ishte më parë. Ai ishte një popull i prishur.

وَٱلسَّمَآءَ بَنَيۡنَٰهَا بِأَيۡيْدٖ وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ

We es-sema’e benejnaha bi’ejjdin we ‘inna lemusi’une

Ne, me forcën tonë e ngritëm qiellin dhe Ne e zgjerojmë atë.

وَٱلۡأَرۡضَ فَرَشۡنَٰهَا فَنِعۡمَ ٱلۡمَٰهِدُونَ

Wel-’erde fereshnaha feni’mel-mahidune

Edhe tokën Ne e kemi shtruar, sa shtrues të mirë jemi.

وَمِن كُلِّ شَيۡءٍ خَلَقۡنَا زَوۡجَيۡنِ لَعَلَّكُمۡ تَذَكَّرُونَ

We min kulli shej’in halekna zewxhejni le’allekum tedhekkerune

Dhe Ne krijuam prej çdo sendi dy lloje (mashkull e femër) që ju të përkujtoni (madhështinë e Zotit).