وَقَوۡمَ نُوحٖ مِّن قَبۡلُۖ إِنَّهُمۡ كَانُواْ هُمۡ أَظۡلَمَ وَأَطۡغَىٰ
We kawme nuhin min kablu ‘innehum kanu hum ‘edhleme we ‘etga
Edhe popullin e Nuhut më herët, vërtet ata ishin edhe më zullumqarë dhe më renegatë.
53. Nexhm · ajete 52–62
سورة الـنحـموَٱلۡمُؤۡتَفِكَةَ أَهۡوَىٰ
Wel-mu’utefikete ‘ehwa
Edhe Mu'tefikën (venbanimin e popullit Lut) e lëshoi prej së larti.
فَغَشَّىٰهَا مَا غَشَّىٰ
Fegashshaha ma gashsha
E i përfshiu ata ajo që i përfshiu.
فَبِأَيِّ ءَالَآءِ رَبِّكَ تَتَمَارَىٰ
Febi’ejji ‘ala’i rabbike tetemara
Pra cilës së mirë të Zotit tënd i ke dyshim?
هَٰذَا نَذِيرٞ مِّنَ ٱلنُّذُرِ ٱلۡأُولَىٰٓ
Hadha nedhirun mine en-nudhuril-’ula
Ky (Muhammedi) është një qortues i llojit të qortuesve të parë.
أَزِفَتِ ٱلۡأٓزِفَةُ
‘Ezifetil-’azifetu
E afërta është afruar (kijameti).
لَيۡسَ لَهَا مِن دُونِ ٱللَّهِ كَاشِفَةٌ
Lejse leha min duni Ellahi kashifetun
Pos All-llahut nuk ka kush që mund ta largojë atë (ta pengojë)!
أَفَمِنۡ هَٰذَا ٱلۡحَدِيثِ تَعۡجَبُونَ
‘Efemin hadhal-hedithi ta’xhebune
A prej këtij ligjërimi (Kur'ani) po çuditeni?
وَتَضۡحَكُونَ وَلَا تَبۡكُونَ
We tedhekune we la tebkune
E po qeshni dhe nuk po qani?!
وَأَنتُمۡ سَٰمِدُونَ
We ‘entum samidune
Madje edhe e zëni në asgjë.
فَٱسۡجُدُواْۤ لِلَّهِۤ وَٱعۡبُدُواْ۩
Fasxhudu lillahi we a’budu
Pra, bini në sexhde për All-llahun dhe adhurojeni!*
Shënim i përkthyesit — Sherif Ahmeti
Ai që ia ktheu shpinën Fesë Islame ishte Velid ibni Mugire, të cilin e kishte përqeshur një shok idhujtar pse po e lavdëronte Kuranin. E kur i tha, se po i frikësohem azabit të ahiretit,- ai i tha se unë do ta bart mëkatin tënd, nëse më jep pak nga pasuria jote. Ky i dha pak, mandej ia ndërpreu. Ndoshta është fjala se ai, Velidi dha pak për Kuranin kur e lavdëroi, por u tërhoq dhe ndërpreu lavdin. Mund të jetë shkas i zbritjes së këtij ajeti edhe ndonjë rast tjetër. Zoti vërteton, se asnjë njeri nuk mund ta bartë mëkatin e tjetrit, e nëse nuk i besojnë Kuranit, këtë ligj e kanë pasur të shkruar edhe në librin e Musait e të Ibrahimit. Nuk duhet kuptuar se përveç mundit të vet njeriut nuk do t’i takojë ndonjë e mirë nga ndokush tjetër, pse kjo është drejtësi e tjetër është drejtësia, dhe tjetër është mirësia e bujaria. Shpërblimi që i jepet punëtorit përtej sasisë së caktuar për atë punë është bujari, është mirësi, e nuk është ndonjë padrejtësi. Gjithashtu ndonjë e mirë, si lutje, sadaka, hajratë etj. për hir të shpirtit të prindërve, të ndonjë shoku, të ndonjë që të ka mësuar për mbarë, nuk është e huaja për të, që të mund të thuhet se njeriut i takon vetëm
