80. Abese

عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ

Ai[393] u vrenjt dhe ktheu kurrizin,*

أَن جَآءَهُ ٱلۡأَعۡمَىٰ

kur i erdhi pranë i verbri.*

وَمَا يُدۡرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ

E ku e di ti, ndoshta ai dëshironte të pastrohej (nga gjynahet)*

أَوۡ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكۡرَىٰٓ

ose të merrte këshillë, e këshilla t’i sillte dobi atij?!*

أَمَّا مَنِ ٱسۡتَغۡنَىٰ

Sa për atë që është i pasur,*

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ

ti atij po i kushton vëmendje,*

وَمَا عَلَيۡكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ

megjithëse nuk ke përgjegjësi, nëse ai nuk dëshiron të pastrohet.*

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسۡعَىٰ

Sa për atë që të vjen duke nxituar*

وَهُوَ يَخۡشَىٰ

dhe ndien frikë (nga Allahu),*

فَأَنتَ عَنۡهُ تَلَهَّىٰ

ti atij nuk po ia vë veshin.*

كـَلَّآ إِنَّهَا تَذۡكِرَةٞ

Mos vepro ashtu! Në të vërtetë, ky (Kuran) është këshillë,*

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ

pra, kush të dojë, le të marrë këshillë!*

فِي صُحُفٖ مُّكَرَّمَةٖ

Ai ndodhet në Faqe të nderuara,[394]*

مَّرۡفُوعَةٖ مُّطَهَّرَةِۭ

të lartësuara, të pastra,*

بِأَيۡدِي سَفَرَةٖ

në duart e shkruesve (engjëj)*

كِرَامِۭ بَرَرَةٖ

të ndershëm dhe të drejtë.*

قُتِلَ ٱلۡإِنسَٰنُ مَآ أَكۡفَرَهُۥ

Mallkuar qoftë njeriu! Sa mosmirënjohës që është ai!*

مِنۡ أَيِّ شَيۡءٍ خَلَقَهُۥ

Prej çfarë gjëje e krijon Allahu atë?*

مِن نُّطۡفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ

Prej pikës së farës e krijon dhe i jep përmasa të rregullta.*

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ

Më pas ia lehtëson rrugën (e lindjes)*

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقۡبَرَهُۥ

e pastaj e vdes dhe i cakton një varr,*

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ

dhe, kur të dojë, Ai e ringjall.*

كـَلَّا لَمَّا يَقۡضِ مَآ أَمَرَهُۥ

E megjithatë, njeriu ende nuk i ka plotësuar ato që i ka urdhëruar Ai!*

فَلۡيَنظُرِ ٱلۡإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ

Le të mendojë njeriu për ushqimin e vet:*

أَنَّا صَبَبۡنَا ٱلۡمَآءَ صَبّٗا

Jemi Ne që lëshojmë ujë me bollëk,*

ثُمَّ شَقَقۡنَا ٱلۡأَرۡضَ شَقّٗا

pastaj e çajmë tokën në thellësi*

فَأَنۢبَتۡنَا فِيهَا حَبّٗا

dhe nxjerrim prej saj drithërat,*

وَعِنَبٗا وَقَضۡبٗا

rrushin e perimet,*

وَزَيۡتُونٗا وَنَخۡلٗا

ullirin e palmat,*

وَحَدَآئِقَ غُلۡبٗا

kopshtet e dendura,*

وَفَٰكِهَةٗ وَأَبّٗا

pemët dhe gjithë barërat,*

مَّتَٰعٗا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ

që t’i gëzoni ju dhe bagëtitë tuaja.*

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ

Por, kur të vijë Ushtima,*

يَوۡمَ يَفِرُّ ٱلۡمَرۡءُ مِنۡ أَخِيهِ

atë Ditë njeriu do të ikë nga i vëllai,*

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ

nga e ëma dhe nga i ati,*

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ

nga e shoqja dhe nga fëmijët e vet.*

لِكُلِّ ٱمۡرِيٕٖ مِّنۡهُمۡ يَوۡمَئِذٖ شَأۡنٞ يُغۡنِيهِ

Atë Ditë, secili prej tyre do të ketë aq shqetësim për veten, sa do t’i mjaftojë.*

وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ مُّسۡفِرَةٞ

Atë Ditë do të ketë fytyra rrëzëllore,*

ضَاحِكَةٞ مُّسۡتَبۡشِرَةٞ

të qeshura e të gëzuara.*

وَوُجُوهٞ يَوۡمَئِذٍ عَلَيۡهَا غَبَرَةٞ

Atë Ditë do të ketë (edhe) fytyra të pluhurosura,*

تَرۡهَقُهَا قَتَرَةٌ

që do t’i mbulojë errësira.*

أُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡكَفَرَةُ ٱلۡفَجَرَةُ

Këta janë jobesimtarët, gjynahqarët.*