فَلَوۡ أَنَّ لَنَا كَرَّةٗ فَنَكُونَ مِنَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ
Felew ‘enne lena kerreten fenekune minel-mu’uminine
E sikur të mund të kthehemi (në Dunja) edhe një herë, do të bëheshim besimtarë.
26. Shuara · ajete 102–112
سورة الشعراءإِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةٗۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ
‘Inne fi dhalike le’ajeten we ma kane ‘ektheruhum mu’uminine
Në këtë (që u përmend) ka argumente të bindshme, po shumica e tyre nuk besuan.
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ
We ‘inne rebbeke lehuwel-’azizu er-Rehimu
Është e vërtetë se Zoti yt është i gjithëfuqishëm i mëshirshëm.*
Shënim i përkthyesit — Sherif Ahmeti
Në fillim të kësaj sureje u përmend brengosja e Muhamedit a.s. për popullin e vet, i cili nuk besonte, u përmend edhe sprova e Musait, që të njoftohej Muhamedi me problemet me të cilat u ballafaquan edhe pejgamberët e tjerë para tij, por pikëllimi i Ibrahimit është edhe më i madh, sepse do të duhet ta shohë babain dhe popullin e vet në zjarr, e të mos ketë mundësi tjetër për t’i shpëtuar pos lutjes. Këto dhe tregimet e tjera për pejgamberët kishin si qëllim lehtësimin e brengosjeve të Muhamedit a.s. Përmes lutjes së Ibrahimit drejtuar Zotit xh. sh. shihet sinqeriteti i tij i mbështetur vetëm në Allahun. Edhe pse është njëri prej pejgamberëve të zgjedhur ai me lutje i drejtohet Zotit, që t’ia falë gabimin, ta bashkojë me të mirët dhe ta bëjë përkujtim të pavdekshëm me vepra të mira, të cilat do të shërbejnë si shembull për të tjerët, që do të vijnë pas tij. Shihet respekti i tij ndaj babait të vet, edhe pse ai nuk ishte në rrugën e drejtë. Njeriu duhet t’i përkujtojë këto veti të bukura të Ibrahimit për çfarëdo rasti qoftë dhe të përpiqet të shkojë gjurmëve të tij, pse sikur të mos ishin me një rëndësi shumë të madhe, Zoti nuk do të na i përkujtonte përmes fjalës së vet.
كَذَّبَتۡ قَوۡمُ نُوحٍ ٱلۡمُرۡسَلِينَ
Kedhdhebet kawmu nuhinl-murseline
Edhe populli i Nuhut gënjeu të dërguarit.
إِذۡ قَالَ لَهُمۡ أَخُوهُمۡ نُوحٌ أَلَا تَتَّقُونَ
‘Idh kale lehum ‘ehuhum nuhun ‘ela tettekune
Kur vëllai i tyre (nga gjaku), Nuhu u tha: "A nuk jeni kah frikësoheni?"
إِنِّي لَكُمۡ رَسُولٌ أَمِينٞ
‘Inni lekum resulun ‘eminun
Unë jam për ju pejgamber besnik.
فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ
Fatteku Ellahe we ‘eti’uni
Kini frikë (dënimit të) All-llahut e më dëgjoni mua.
وَمَآ أَسۡـَٔلُكُمۡ عَلَيۡهِ مِنۡ أَجۡرٍۖ إِنۡ أَجۡرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ
We ma ‘es’elukum ‘alejhi min ‘exhrin ‘in ‘exhri ‘illa ‘ala rabbil-’alemine
Unë për këtë nuk kërkoj prej jush ndonjë shpërblim, shpërblimi për mua është vetëm prej Zotit të botëve.
فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ
Fatteku Ellahe we ‘eti’uni
Pra (edhe një herë Ju them) frikësohuni prej All-llahut e më dëgjoni mua!
۞ قَالُوٓاْ أَنُؤۡمِنُ لَكَ وَٱتَّبَعَكَ ٱلۡأَرۡذَلُونَ
Kalu ‘enu’uminu leke we ettebe’akel-’erdhelune
Ata thanë: "E si të besojmë ty, kur ty të besojnë më të ultit?"
قَالَ وَمَا عِلۡمِي بِمَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ
Kale we ma ‘ilmi bima kanu ja’melune
Ai tha: "Unë nuk di se ç'punuan ata (që ju u thoni të ulët)".
