لَكُنَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ
Lekunna ‘ibadel-lahil-muhlesine
Ne do të ishim robër të All-llahut, të sinqertë.
37. Safat · ajete 169–182
سورة الصّافّاتفَكَفَرُواْ بِهِۦۖ فَسَوۡفَ يَعۡلَمُونَ
Fekeferu bihi fesewfe ja’lemune
Po (kur u erdhi libri), ata e mohuan atë (Kur'anin), e më vonë do të kuptojnë.
وَلَقَدۡ سَبَقَتۡ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا ٱلۡمُرۡسَلِينَ
We lekad sebekat kelimetuna li’ibadinal-murselin
E tashmë fjala (premtimi) e jonë u është dhënë më parë robërve tanë të dërguar,
إِنَّهُمۡ لَهُمُ ٱلۡمَنصُورُونَ
‘Innehum lehumul-mensurune
se ata, pa dyshim do të jenë të ndihmuar.
وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ ٱلۡغَٰلِبُونَ
We ‘inne xhundena lehumul-galibune
Dhe se ushtria jonë do të jenë ata ngadhënjyesit.
فَتَوَلَّ عَنۡهُمۡ حَتَّىٰ حِينٖ
Fetewelle ‘anhum hetta hinin
Prandaj, për një kohë, ti (Muhammed) hiqju tyre.
وَأَبۡصِرۡهُمۡ فَسَوۡفَ يُبۡصِرُونَ
We ‘ebsirhum fesewfe jubsirune
E ti vështroi ata se edhe ata do ta shohin (ndihmën tonë ndaj juve besimtarëve).
أَفَبِعَذَابِنَا يَسۡتَعۡجِلُونَ
‘Efebi’adhabina jesta’xhilune
A mos po kërkojnë shpejtimin e ndëshkimit tonë?
فَإِذَا نَزَلَ بِسَاحَتِهِمۡ فَسَآءَ صَبَاحُ ٱلۡمُنذَرِينَ
Fe’idha nezele bisahetihim fesa’e sebahul-mundherine
E kur të vjen ai (dënimi) në territorin e tyre, mëngjes i shëmtuar do të jetë për ata që u ishte tërhequr vërejtja.
وَتَوَلَّ عَنۡهُمۡ حَتَّىٰ حِينٖ
We tewelle ‘anhum hetta hinin
E ti largohu për një kohë prej tyre,
وَأَبۡصِرۡ فَسَوۡفَ يُبۡصِرُونَ
We ‘ebsir fesewfe jubsirune
Dhe ti vështroi se edhe ata më vonë do të shohin.
سُبۡحَٰنَ رَبِّكَ رَبِّ ٱلۡعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ
Subhane rabbike rabbil-’izzeti ‘amma jesifune
I pastër e i lartë është Zoti yt, Zoti i gjithfuqishëm nga ajo që ata i përshkruajnë.
وَسَلَٰمٌ عَلَى ٱلۡمُرۡسَلِينَ
We selamun ‘alel-murseline
Çdo e mirë qoftë ndaj të dërguarëve.
وَٱلۡحَمۡدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ
Wel-hemdu lillahi rabbil-’alemine
Dhe falënderimi i qoftë All-llahut, Zotit të gjithësisë!*
Shënim i përkthyesit — Sherif Ahmeti
Pas rrëfimit për pejgamberët, dhe për ndëshkimet që përjetuan popujt e padëgjueshëm, përshkruhet qëndrimi i idhujtarëve mekas, të cilët shpifnin trillime, se gjoja engjëjt janë bija të Zotit, se Zoti ka fëmijë, se në mes Zotit dhe engjëjve (ose xhinëve) ekziston një lloj lidhmërie farefisnore, ose lidhmëri miqësore. Zoti xh. sh. përmes Kuranit sjell argumente bindëse, të cilat edhe në mënyrë logjike mposhtin thëniet e trilluara të idhujtarëve. Së pari ata thonin se engjëjt janë femra, e Zoti ju thotë se ju nuk ishit prezentë kur Unë i krijova engjëjt, prandaj ju nuk dini asgjë, vetëm se shpifni. Ju shpifni edhe kur thoni se Zoti i vlerësoi vajzat më shumë se djemtë, e Zoti ju thotë, a mos keni ndonjë fakt për çka thoni, silleni librin dokumentues, që po ju mëson ashtu. Përpjekjet e idhujtarëve me idhujt e tyre janë të kota, pse besimtarin e sinqertë ata nuk mund ta sprovojnë me ato thënie, përveç atyre që janë të përgatitur për xhehenem. Engjëjt janë krijesa të Zotit, që siç thonë ata vetë: secili prej nesh e dimë dhe e kemi të caktuar detyrën, dhe për zbatimin e saj gjithnjë jemi të rreshtuar duke madhëruar Zotin Fuqiplotë prej shpifjeve që ia mveshin idhujtarët. Para se të kishin libër arabët idhujtarë thoshin, se sikur të kishim pasur ndonjë nga librat e shpallur më herët, ne do të ishim besimtarë të sinqertë, por gënjeshtra e tyre u zbulua kur erdhi Kurani, sepse po ata të njëjtit e mohuan. Ndihma e Zotit ndaj pejgamberëve, ndaj besimtarëve është e garantuar qysh herët, prandaj i thuhet pejgamberit tonë: “Hiqu prej tyre, se edhe ti, edhe ata keni për ta parë premtimin e Allahut!”
