Motori kërkues i Kur'anit & Haditheve

51. Dharijat · ajete 25–37

سورة الذاريات
25

إِذۡ دَخَلُواْ عَلَيۡهِ فَقَالُواْ سَلَٰمٗاۖ قَالَ سَلَٰمٞ قَوۡمٞ مُّنكَرُونَ

‘Idh dehalu ‘alejhi fekalu selamæn kale selamun kawmun munkerune

Kur patën hyrë te Ai dhe thanë: "Të përshendesim me paqë!" Ai tha: "Qofshi gjithnjë të përshëndetur me paqë!" (E me vete tha): "Njerëz të panjohur!"

26

فَرَاغَ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِۦ فَجَآءَ بِعِجۡلٖ سَمِينٖ

Feraga ‘ila ‘ehlihi fexha’e bi’ixhlin seminin

Dhe ai pa u vërejtur shkoi te familja e vet dhe solli një viç të majmë të pjekur.

27

فَقَرَّبَهُۥٓ إِلَيۡهِمۡ قَالَ أَلَا تَأۡكُلُونَ

Fekarrebehu ‘ilejhim kale ‘ela te’kulune

Atë ua afroi atyre e tha: "Përse nuk po hani?"

28

فَأَوۡجَسَ مِنۡهُمۡ خِيفَةٗۖ قَالُواْ لَا تَخَفۡۖ وَبَشَّرُوهُ بِغُلَٰمٍ عَلِيمٖ

Fe’ewxhese minhum hifeten kalu la tehaf we beshsheruhu bigulamin ‘alimin

Dhe ndjeu njëfarë frike prej tyre, po ata thanë: "Mos ki frikë!" Mandej i dhanë myzhde për një djalë të dijshëm.

29

فَأَقۡبَلَتِ ٱمۡرَأَتُهُۥ فِي صَرَّةٖ فَصَكَّتۡ وَجۡهَهَا وَقَالَتۡ عَجُوزٌ عَقِيمٞ

Fe’ekbeleti emre’etuhu fi serretin fesekket wexhheha we kalet ‘axhuzun ‘akimun

E gruaja e tij nisi të bërtasë e i ra shuplakë fytyrës së vet e tha: "Unë jam një plakë që nuk lind!"

30

قَالُواْ كَذَٰلِكِ قَالَ رَبُّكِۖ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلۡحَكِيمُ ٱلۡعَلِيمُ

Kalu kedhaliki kale rebbuki ‘innehu huwel-hekimul-’alimu

Ata (engjëjt) thanë: "Kështu ka thënë Zoti yt, e Ai është i urti, i gjithdijshmi".

31

۞ قَالَ فَمَا خَطۡبُكُمۡ أَيُّهَا ٱلۡمُرۡسَلُونَ

Kale fema hatbukum ‘ejjuhal-murselune

Ai (Ibrahimi) tha: "E ç'është puna juaj, o ju të dërguar?"

32

قَالُوٓاْ إِنَّآ أُرۡسِلۡنَآ إِلَىٰ قَوۡمٖ مُّجۡرِمِينَ

Kalu ‘inna ‘ursilna ‘ila kawmin muxhrimine

Ata thanë: "Ne jemi të dërguar te një popull kriminel!"

33

لِنُرۡسِلَ عَلَيۡهِمۡ حِجَارَةٗ مِّن طِينٖ

Linursile ‘alejhim hixhareten min tinin

Që të hedhim mbi ta gurë nga balta (e pjekur)!

34

مُّسَوَّمَةً عِندَ رَبِّكَ لِلۡمُسۡرِفِينَ

Musewwemeten ‘inde rabbike lilmusrifine

(gurë) Të shënuar te Zoti yt, për ata që i kaluan kufijtë (në mëkate).

35

فَأَخۡرَجۡنَا مَن كَانَ فِيهَا مِنَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ

Fe’ehrexhna men kane fiha minel-mu’uminine

Dhe kush ishte aty nga besimtarët, Ne i nxorëm (i larguam).

36

فَمَا وَجَدۡنَا فِيهَا غَيۡرَ بَيۡتٖ مِّنَ ٱلۡمُسۡلِمِينَ

Fema wexhedna fiha gajre bejtin minel-muslimine

Po nuk gjetëm aty pos një shtëpie muslimane.

37

وَتَرَكۡنَا فِيهَآ ءَايَةٗ لِّلَّذِينَ يَخَافُونَ ٱلۡعَذَابَ ٱلۡأَلِيمَ

We terekna fiha ‘ajeten lilledhine jehafunel-’adhabel-’elime

Dhe Ne kemi lënë aty shenjë për ata që i kanë frikë dënimit të hidhur.*

Shënim i përkthyesit — Sherif Ahmeti
Mysafirët që iu paraqitën Ibrahimit ishin: Xhibrili, Mikaili dhe Israfili, por të personifikuar si njerëz, djem të rinj, e meqë ishin engjëj, thuhet mysafirët e ndershëm. Ata e përshëndetën Ibrahimin me fjalë të mira, e ai i përshëndeti edhe më mirë, por vetmevete tha: njerëz të panjohur. Si mikpritës i mirë, pa u hetuar fare, doli te familja, përgatiti një viç të pjekur dhe ua solli pranë. E kur ata nuk shtrinë dorën të marrin nga ai, Ibrahimi në mënyrë të kulturuar e njerëzore iu tha: Përse nuk po hani, dhe me vete ndjeu një farë frike. Po ata i thanë të mos ketë frikë dhe e lajmëruan, se do ta ketë një djalë, që do të bëhet i dijshëm. Kur dëgjoi gruaja e tij atë lajm u habit, thirri me zë të lartë duke i rënë fytyrës me shuplaka e duke thënë: Unë jam e plakur dhe beronjë.- Ata i thanë se ai është vendimi i Zotit që di gjithçka. I treguan Ibrahimit, se kanë ardhur ta gurëzojnë popullin e Lutit, i cili kishte kaluar çdo kufi të normave njerëzore, kurse Lutin me dy vajzat e tij e shpëtuan.